Maart 2018 – laatste dagen in Italië en de terugreis.

on

Op donderdagmorgen hebben we Marina benaderd dat we nog wat laatste dingen wilden bekijken in het huis in Ovada en extra foto’s wilden maken. Marina gaf aan over een uur tijd te hebben, maar verder had ze afspraken. We hebben snel ontbijt gedaan en zijn naar het huis gereden.

Met Marina zijn we nogmaals het huis doorgelopen en Martijn heeft heel veel foto’s gemaakt.

 

 

Ondertussen heb ik met Marina ook nog wat dingen besproken aangaande het proces in het geval we een bod zouden willen doen, hoe moeten we het aanpakken om te verbouwen etc. Ze gaf aan zich te realiseren dat wij echt serieus geïnteresseerd zijn en hoopt met ons zaken te kunnen doen. ze denkt dat wij het huis recht zullen aan doen.

Uit de boeken hadden we al begrepen dat in Italië je het beste kunt werken met een vriend/kennis, van een kennis/vriend (ook wel infiducia genaamd). En zoals Marina uitlegde: ” je wilt je goede naam niet verliezen in een kleine gemeenschap als Ovada, dus je neemt geen risico’s en je beveelt dus alleen goede en betrouwbare mensen aan”. Ze vroeg ons eind van de middag op kantoor langs te komen, dan zou ze een boek van een verbouwing laten zien met de mensen die zij zou willen aanbevelen.

Nadat we in het huis klaar waren is Marina naar kantoor gegaan en hebben wij een uitgebreide wandeling over het beneden terrein van het landgoed gemaakt, iets wat we nog nooit hadden gedaan. En het moet gezegd, het is nog mooier dan je zou verwachten, we hebben zelfs echte ravijnen op het terrein! Maar kijk maar naar de foto’s.

 

Hierna zijn we weer naar ons “lijf-bar”  geweest en hebben daar van alles doorgepraat en zijn daarna naar het kantoor van Marina gegaan.

We hebben een prachtig boek over een verbouwing doorgekeken en snappen dat de bouwer en geometra weten waar ze het over hebben. Marina heeft ons een indicatie gegeven van wat een acceptabel bod is, zonder dat je verkopende partij ermee beledigt. Ondertussen hebben we ook kennis gemaakt met haar man en haar zuster waarmee zij het makelaarskantoor sinds 30 jaar runt. Daarvoor was het makelaarskantoor van haar vader.

We hebben heel veel geleerd aangezien je in Italië  je met diverse dingen rekening moet houden:

  • Land en een huis vertegenwoordigen een bepaalde waarde, de Rendita. Een verkoper zal niet daaronder gaan met zijn verkoopprijs, aangezien men hem dan van onderhandse handelingen zou kunnen verdenken.
  • Verkopende en kopende partijen hebben veelal dezelfde makelaar en over de provisie is net als in Nederland te onderhandelen. Beide partijen betalen deze provisie! De verkopende partij heeft in dit geval al een goed percentage afgesproken en Marina wil de kopers dezelfde voorwaarden geven. Volgens haar krijg je anders alleen maar scheve gezichten.
  • Je kunt een bod doen, een zogenaamde Proposta. De compromesso, voorlopig koopcontract, lijkt al op een koopcontract en is behoudens beperkte ontbindende factoren (in Italië dus zeer beperkt!) eigenlijk al volledig bindend. Er geldt geen bedenktijd of keuringsafhankelijkheid zoals we dat in Nederland kennen. Dit proces kan trouwens wel allemaal via de mail en post geregeld worden, dus daarvoor hoeven we niet naar Italië.
  • Voor het koopcontract moet je wel naar Italië komen, om te verschijnen voor de notaris die zich er van wil vergewissen dat je volledig snapt wat er in de akte staan. Dus je spreekt Italiaans, je laat een vertaling maken door een erkende vertaler of je laat je vertegenwoordigen door een advocaat of iemand die je daarvoor officieel aanwijst. De kosten voor de notaris moeten we nog opvragen.
  • Natuurlijk komt er overdrachtsbelasting.
  • Ga je verbouwen en ga je de functie van niet bewoonbare ruimtes omzetten naar bewoonbare ruimtes dan betaal je eenmalig € 30 per m3 aan de Municipale (gemeente). Verder moet je ook nog eens 5% belasting betalen over 1/3 van je verbouwingskosten van de nieuw bewoonbare ruimte. Maatgeving na verbouwing.
  • Verder is het huis deels een monument dus kregen we een lijst met voorwaarden waaraan we ons moeten houden bij de verbouwing.
  • Ook willen we nog wat grond erbij kopen. Gelukkig is grond niet duur in Italie, tenzij het bouwgrond betreft. Maar daarvan is hier geen sprake. Wordt nog onderhandelen, maar dat wil Marina wel voor ons doen.
  • Ze biedt ons hulp aan van een dochter van vrienden die architecte is en in Amsterdam woont en werkt. Deze kan ons dan ondersteunen in het overleg met de geometra. Lijkt een goed idee. Zij komt komende week naar Ovada en Marina zal vast met haar een kijkje bij het huis gaan nemen. Wellicht hebben wij nog wat vragen, dus die kunnen we dan aan haar mailen.

Ons hoofd liep op een gegeven moment over en na haar hartelijk bedankt te hebben hebben we voor nu afscheid genomen.

We hebben nogmaals heerlijk gegeten bij Angelo en zijn daarna naar ons hotel gegaan.

We zouden nog een volle dag in Ovada blijven, echter Martijn stelde ‘s ochtends tijdens het douchen voor toch naar huis te gaan. Ik was het met hem eens en we hebben ontbeten, op het postkantoor onze boete betaald, nog even langs het huis gereden, en vervolgens de autostrada op richting Milaan.

Martijn heeft tot voorbij het Vierwaldstättermeer aan één stuk doorgereden. Na een korte koffie- met gebakpauze, je moet wat onderweg hè, heb ik tot Walldorf doorgereden en hebben we daar een voortreffelijk hotel gevonden. Ik had onnoemelijk zin in een echte Duitse schnitzel dus gevraagd waar je die goed kon eten en we werden naar een echte Duitse Stube verwezen en we hebben daar echt heerlijk gegeten. Daarna bijtijds naar bed, alhoewel, nu Transformers 3 in het Duits gekeken, ben toch wel soms een geek!

De volgende dag zaten we rond half 10 in de auto en heb ik aaneengesloten de terugreis voor mijn rekening genomen. We waren om 14:00 uur thuis. Na de middag in huis te hebben gerommeld hebben we ‘s avond bij onze vrienden Tinus en Anita gegeten en de reis doorgesproken.

De komende 2 weken zijn we druk met van alles uitzoeken, maar hebben Marina beloofd dat we binnen die tijd tot een bod komen of er niet mee doorgaan.

De spanning stijgt dus!