De tweede huizenjacht in de Marken


We zijn gisteravond aangekomen in Bologna, hebben lekker geslapen en goed ontbeten en zijn nu onderweg naar de Marken.

De auto is prima, een ruime MPV die ons deze tocht prima van pas gaat komen. We rijden weer over de autostrada richting de kustlijn. Ik geniet hier altijd van, het geeft me een vakantiegevoel. Autorijden door dit prachtige landschap is voor mij ontspannend.

De weg krult als een slang door het landschap en de kustlijn is prachtig! We hebben goed weer, met zon en een aangename temperatuur. We voelen dat we langzaam het zuiden van de Marken binnen komen rijden, de heuvels nemen toe en we zien in de verte de Sibillini bergen. Dit keer met witte toppen! Het gebied rond de kust is en blijft mooi.

We ontmoeten de makelaar, Liliana, iets meer landinwaarts in Cupramontana. Het eerste huis is net nieuw op de markt en bevat 5 appartementen. Daarnaast is een jacuzzi en zwembad al aangelegd. Op “Google Maps” was mij al opgevallen dat de weg wellicht wat steil is, maar we gaan kijken of dit voor onze B&B doeleinden geschikt is.

Nou de weg er naar toe was een avontuur op zich! Als gasten dat elke dag moeten doen, dan moeten ze het wel erg graag willen. Ook hier is weer sprake van een “witte weg” die door de vele regen de afgelopen weken grotendeels is weggespoeld. Er zitten enorme scheuren en gaten in. Ik herken het echter wel van de “Street View” van Google. Het huis ligt inderdaad wat steil omhoog met een lastige draai bij de inrit.

De eerste indruk is goed. Een aangelegde tuin, netjes verzorgd en bruikbaar. Niet veel grond echter en niet vlak genoeg om te kunnen benutten. We lopen naar het zwembad en de jacuzzi. Het zwembad is helaas een opbouw bad dat ingegraven is. Dat maakt geen goede indruk. De jacuzzi daarentegen is gebouwd voor de eeuwigheid. Heel professioneel, met een groot zandfilter en volledige automatische regeling van alle chemicaliën. Een schril contrast met het zwembad.

Daarna het huis bekijken. De “portico’s” (overdekte buitenruimtes) zijn prachtig en van voldoende grootte. Heel bruikbaar voor bijvoorbeeld ontbijt. De appartementen zijn voldoende groot en hebben de juiste voorzieningen. Maar wel heel vreemd materiaal- en kleurgebruik bij de bouw! Metselwerk, beton, tegels, keukens en inbouwkasten zijn een bonte mix van stijlen uit verschillende landen. Je moet er van houden.

Maar al snel komt bij ons de vraag op waar wij dan moeten gaan wonen. Er is onvoldoende ruimte voor ons. Dan moeten we zeker twee kamers opofferen en ook nog gaan verbouwen om daar ons verblijf van te maken. Gelet om de prijs van deze woning is dat allemaal wat veel. De optelsom van locatie, kamers, tuin en privé ruimte maken dat we deze eigenlijk al direct af kunnen strepen.

We gaan door naar de tweede woning. Het wordt al donker en we komen bij schemer aan in Massa Fermana. In de heuvels staat een eenvoudig huis met een minder fraaie gevelsteen, maar met een fantastisch uitzicht.

33-casale-mattoncini-vista

De ruimte rondom het huis is prima. Deels vlak en goed bruikbaar. Maar helaas is de binnenruimte van het huis te klein en de indeling heel onpraktisch voor een B&B. Wat jammer! We zagen de tuin met een “Infinity Pool” al helemaal zitten… dit uitzicht is onbetaalbaar.

We namen afscheid van de makelaar en vertrekken richting onze bekende B&B. Deze tocht maakt ons weer duidelijk hoe ruig het landschap hier is en hoe slecht de wegen zijn. Ondertussen is het behoorlijk fris aan het worden als we aankomen op ons logeer adres. Het huis is deels verwarmd maar echt warm gaat het niet worden. We leggen een extra dekbed op ons bed en maken ons op voor een koude nacht.

Nu eerst een hapje eten. Ons bekend adres lijkt een groot feest te hebben maar tot onze verbazing hebben ze gewoon plek voor ons. Ondertussen is de band al druk aan het spelen om alvast in te komen. Een prima zanger en dito band beloven dat het een leuke avond gaat worden. We eten heerlijk en tegen de tijd dat wij weg gaan (rond 22:00) komen de eerste gasten aan voor het feest. Wij moeten echter vroeg op, dus het feest moeten we laten voor wat het is.

De volgende ochtend treffen we onze makelaar Roberto voor de bezichtiging van twee huizen. We hebben afgesproken op een plein in de buurt van het dorp Massa Fermana. We zijn veel te vroeg en verkennen het dorp en de marktjes. Ik laat het nog eens goed op me inwerken. Op het plein staat een prachtig museum, en daarnaast een bouwval van een woning met een lege roestige koelkast die letterlijk op het gazon geflikkerd is.

Tegenover het museum is een prachtige oude kerk die met liefde wordt onderhouden. Maar wat er naast staat is troosteloosheid aan smakeloze Italiaanse huizen die ook nog eens slecht onderhouden worden. Het gevoel van armoede bekruipt me hier en ook op de marktjes. Auto’s, tuinen, huizen, mensen, alles ziet er verwaarloosd en vervallen uit. Hier ga ik niet gelukkig worden.

Op het plein lucht ik mijn hard bij John en ook hij deelt deze mening. Hij had dit punt al iets eerder bereikt, maar ik had moeite met het loslaten van de prachtige natuur en de oud stenen gebouwen die de Marken zo mooi maken.

Ondertussen is Roberto met een collega aangekomen en rijden we naar het eerste huis van deze dag. De weg is zo krankzinnig slecht dat de boordcomputer van de auto alarm slaat. De bodemplaat zit gewoon bijna aan de grond! Dit is zelfs voor de makelaar wat te gortig. Het huis is volledig gerenoveerd volgens de papieren. Het blijkt een tegenvaller qua kwaliteit van afwerking en indeling en is bovendien nergens geïsoleerd. De eigenaar woont in de winter in een kamer beneden, de rest van het huis stoken zou te duur zijn.

Needless to say: deze valt af. Daarna gaan we naar een restauratie project. Een hele mooie woning met een bijgebouw dat volledig nieuw is. De plek is prima. , de tuin is prachtig en het uitzicht ook. Het huis zelf is een plaatje en kan zeker naar onze smaak gerestaureerd worden. Ook heeft het voldoende ruimte voor de B&B activiteiten.

Maar het geheel vernieuwde bijgebouw staat scheef, en lijkt te verzakken dan wel uit elkaar te vallen? De makelaar biecht op dat de grond aan het verzakken is waardoor beide funderingen aangetast zijn. Hierdoor zijn beide gebouwen nu een ruïne. Eerst moet de grond aangepakt worden. De prijsopgaven daarvan zorgen er voor dat er weinig budget voor de rest van de restauratie over blijft. Dit moeten we niet willen.

Ook nu nemen we afscheid van de makelaar en reizen terug naar Bologna. De volgende dag vliegen we alweer naar Amsterdam en gaat de gewone werkweek weer beginnen!

Ciao Italia! Torneremo presto!

Martijn