De eerste huizenjacht in de Marken

on

We hebben goed geslapen en hebben vanmiddag pas een afspraak voor twee huizen. Eentje landinwaarts en eentje dicht bij de kust. Omdat het huis landinwaarts mij, Martijn, het meest aanspreekt stel ik voor om dat huis alvast te gaan bekijken. Dan zien we ook het gebied een beetje en kunnen we een dorp dichtbij verkennen.

We dachten dichtbij, maar dat is toch anders dan in Nederland. Smalle wegen, veel, echt onnoemelijk veel bochten, berg op, berg af. Het gaat allemaal lang niet zo snel en makkelijk als we gewend zijn. Vooral de wegen en (het gebrek aan) vangrails. We zijn geen mietjes maar ook geen helden. Soms met het zweet op de rug want het is wel even wennen, die steile wegen!

We komen in de buurt van het dorp. Maar wat is het steil hier. Opeens neemt de weg een scherpe bocht en dan zitten we met de neus omhoog op een 25% helling! En dit is de weg naar het huis… Dit deel is nog asfalt, maar daarna moeten we afslaan, een zandweg in. Ook deze is zeer steil en we hebben simpelweg niet de auto om dat te doen. Naderhand zullen alle makelaars ons ook uitleggen dat een “4×4 offroad” in De Marken geen luxe is.

Als wij er al niet kunnen komen, dan onze toekomstige gasten ook niet! Dat criterium moet zeker op het lijstje geplaatst. De weg moet toegankelijk zijn, liefst asfalt en niet al te steil, concluderen we.

We bellen de makelaar en stellen voor deze over te slaan. We komen naar hem toe aan de kust. We genieten van de omgeving en het zicht op de zee. Maar we moeten nu van de kustweg af en weer iets omhoog de heuvels in. We maken kennis met wat de Italianen een “witte weg” noemen. Dit is een soort witte gravel en klei aangestampt tot een weg. Het probleem is dat bij regen grote delen wegspoelen en en dan diepe grote gleuven en kuilen ontstaan die met een normale straatauto een bijna onneembare horde blijken. De bodemplaat van de volvo wordt danig op de proef gesteld en echt blij ben ik er niet mee.

We bereiken het huis maar balen van de weg. Het huis ziet er van buiten precies uit zoals op de foto, maar als we dichterbij komen zien we al dat de staat van de woning niet best is. Kan dit uberhaupt gerenoveerd worden? De makelaar is daarover kort: in tegenstelling tot wat er op de website staat moet het volledig gesloopt en opnieuw gebouwd. Daarbij moet het weer precies zo lijken op het oude huis, eist de gemeente. Voor ons twee tegenslagen. De makelaar geeft dan een kostenindicatie van sloop en bouw van de nieuwe woning. De genadeklap, zo blijkt. Veel te duur en dus een afvaller. Ondanks een prachtige plek met uitzicht op zee schrappen we deze van de lijst.

De zaterdagochtend gaan we kijken naar twee kleine cottages. Ze zijn werkelijk prachtig en helemaal verscholen in een dicht bos. Maar om er te komen moet je echt wel willen doorzetten. De weg is een ramp! Als je dit elke dag moet doen als gast bij ons, dan wil je na twee dagen al weer weg. Geen optie dus, hoe mooi de huisjes ook zijn. En de bereikbaarheid van de huizen blijkt telkens een issue te zijn. Of de staat van het huis. Veel zijn ernstig vervallen, verwaarloosd of beschadigd door de vele aardbevingen de laatste tijd.

De ene na de andere woning valt op deze wijze af. Wat is er veel achterstallig onderhoud bij de huizen. Maar ook het gebied doet wat armoedig aan, er is nog een hoop aan basis voorzieningen te ontwikkelen. Of dat ooit lukt in de Marken is maar de vraag, de vele aardbevingen zijn een continue tegenslag.

Er is een uitzondering op deze reis waarbij de woning prachtig is en van goede kwaliteit. Maar ook hier kunnen we onze dromen niet verwezenlijken. Het huis is echt veel te klein (45 m2) en we mogen helaas niet bijbouwen. Ook deze valt, met spijt in het hart, af.

Er zit niets anders op dan terug naar de tekentafel, en weer vele nachten alle huizensites van Italië afspeuren naar nieuw te bezoeken huizen.

Martijn